شعر فارسی آیات غمزه

مردم! علاج در وطن است

کاظم بهمنی — Thu, 26 Jun 2025 05:55:00 GMT

با تکه‌های پیکرمان، با گیسوان دخترمان، می‌خواستید چکار کنید؟
ما زنده‌ایم مثل امید، این چند روزه را بروید، بر کشتن افتخار کنید

مادرم نذر تو را هر وقت هم زد گريه کرد

کاظم بهمنی — Mon, 03 Oct 2016 21:31:00 GMT

ابرِ مستي تيره گون شد باز بي حد گريه کرد

با غمت گاهي نبايد ساخت، بايد گريه کرد

امتحان کردم ببينم سنگ مي فهمد تو را

از تو گفتم با دلم، کوتاه آمد؛ گريه کرد

اي که از بوي طعام خانه ها خوابت نبرد

مادرم نذر تو را هر وقت هم زد گريه کرد

با تمام اين اسيران فرق داري، قصه چيست؟

هر کسي آمد به احوالت بخندد گريه کرد

از سر ايمان به داغت گاه مي گويم به خويش

شايد آن شب «زجر» هم وقتي تو را زد گريه کرد

وقت غسلت هم به زخم تو نمک پاشيده شد

آن زن غساله هم اشکش درآمد، گريه کرد

زندگي توي قفس يا مرگ بيرون از قفس ؟

کاظم بهمنی — Sat, 27 Dec 2014 05:20:00 GMT

سينه ام اين روزها بوی شقايق مي دهد

داغ از نوعي که من ديدم تو را دق مي دهد

«او» که اخمت را گرفت و خنده تقديم تو کرد

آه را مي گيرد از من جاش هق هق مي دهد

برگ هايم ريخت بر روي زمين؛ يعني درخت

خود به مرگ خويشتن رأی موافق مي دهد

چشمهايت يک سوال تازه مي پرسد ولي

چشمهايم پاسخت را مثل سابق مي دهد

زندگي توي قفس يا مرگ بيرون از قفس ؟

دومي ! چون اولي دارد مرا دق مي دهد

هر کسی را دوست دارم در تو رؤیت می ‌کنم

کاظم بهمنی — Thu, 02 Oct 2014 03:12:00 GMT

من به بعضی چهره ‌ها چون زود عادت می ‌کنم

پیش ‌شان سر بر نمی ‌آرم، رعایت می ‌کنم

...

کم اگر با دوستانم می‌ نشینم جرم توست

هر کسی را دوست دارم در تو رؤیت می ‌کنم

فکر کردی چیست موزون می ‌کند شعر مرا؟

در قدم برداشتن‌ های تو دقت می ‌کنم

یک سلامم را اگر پاسخ بگویی می ‌روم

لذتش را با تمام شهر قسمت می ‌کنم

ترک افیونی شبیه تو اگر چه مشکل است

روی دوش دیگران یک روز ترکت می ‌کنم

توی دنیا هم نشد برزخ که پیدا کردمت

می نیشینم تا قیامت با تو صحبت می کنم

_{با حذف دو بیت}

آه اي تابلوي تازه به سرقت رفته!...

کاظم بهمنی — Sat, 13 Sep 2014 06:41:00 GMT

کاش دور و بر ما اين همه دلبند نبود

و دلم پیش کسي غير خداوند نبود

آتشي بودي و هروقت تو را مي ديدم

مثل اسپند دلم جاي خودش بند نبود

مثل يک غنچه که از چيده شدن مي ترسيد

خيره بودم به تو و جرأت لبخند نبود

هرچه من نقشه کشيدم به تو نزديک شوم

کم نشد فاصله؛ تقصير تو هر چند نبود

شدم از «درس» گريزان و به «عشقت» مشغول

بين اين دو چه کنم نقطه ي پيوند نبود

مدرسه جاي کسي بود که يک دغدغه داشت

جاي آنها که به دنبال تو بودند نبود

بعد از آن هر که تو را ديد رقيبم شد و بعد

اتفاقي که رقم خورد خوشايند نبود

آه اي تابلوي تازه به سرقت رفته!

کاش نقّاش تو اين قدر هنرمند نبود

آب را گرمای تابستان گوارا می کند

کاظم بهمنی — Sat, 23 Aug 2014 06:34:00 GMT

غم مخور، معشوق اگر امروز و فردا می کند

شیر دوراندیش با آهو مدارا می کند

زهر دوری باعث شیرینی دیدارهاست

آب را گرمای تابستان گوارا می کند

جز نوازش شیوه‌ ای دیگر نمی ‌داند نسیم

دکمه‌ ی پیراهنش را غنچه خود وا می کند

روی زرد و لرزشت را از که پنهان می‌کنی؟

نقطه ضعف برگ ‌ها را باد پیدا می کند

دلبرت هرقدر زیباتر، غمت هم بیشتر

پشت عاشق را همین آزارها تا می کند

از دل همچون زغالم سرمه می‌ سازم که دوست

در دل آیینه دریابد چه با ما می کند

نه تبسم، نه اشاره، نه سؤالی، هیچ چیز

عاشقی چون من فقط او را تماشا می کند

قصه ی تلخ مرا سُرسُره ها می فهمند

کاظم بهمنی — Fri, 01 Aug 2014 09:10:00 GMT

درد یک پنجره را پنجره ها می فهمند

معنی کور شدن را گره ها می فهمند

سخت بالا بروی ، ساده بیایی پایین

قصه تلخ مرا سُرسُره ها می فهمند

یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن

چشم ها بیشتر از حنجره ها می فهمند

آنچه از رفتنت آمد به سرم را فردا

مردم از خواندن این تذکره ها می فهمند

نه نفهمید کسی منزلت شمس مرا

قرن ها بعد در آن کنگره ها می فهمند

تو دست گمشده ها را مگر نمی گیری؟

کاظم بهمنی — Tue, 22 Jul 2014 07:16:00 GMT

رفیق حادثه هایی به رنگ تقدیری

اسیر ثانیه هایی شبیه زنجیری

در این رسانه ی دنیا میان برفک ها

نه مانده از تو صدایی نه مانده تصویری

رسیده سن حضورت به سن نوح اما

شمارِ مردم کشتی نکرده تغییری

هزار جمعه ی بی تو گذشته از عمرم

هزار سال پیاپی دچار تأخیری

شبیه کودک زاری شدم که در بازار...

تو دست گمشده ها را مگر نمی گیری؟

شاید کـه یـادت رفته قول ِ زیر قرآن

کاظم بهمنی — Mon, 21 Jul 2014 00:41:00 GMT

امشب بیا یک سر به خوابم ماه تابان

حالی بپرس از مادر پیرت پسر جان!

دیگر سراغ از ما نمی گیری، کجایی؟

شاید کـه یـادت رفته قول ِ زیر قرآن

دست تو از وقتی به دست حوریان است

کمتر می افتی یاد این دستان لرزان

تو همنشینی بـا جوانان بهشتی

لطفی ندارد دیدن ما سالمندان!

شرمنده ام مادر! دلم خیلی گرفته

ناراحت از حرفم نشو، رو برنگردان...

پـیـش سماور رو بـه رؤیایـش نشـسته

مادربزرگ پـیر مـن با چشم گریان

چیزی نمی گوید ولی از چـشم هایش

می شد بفهمی در اتاقش هست مهمان

دارد برایش چای می ریزد ولی او

مـثل همیشه لب نخواهد زد به فنجان

عطر عجیبی خانه را پر کرده ــ شاید

عـطر گلی بـاشد که مانده زیر باران

«باوفا» خواندمت از عمد که تغيير کني

کاظم بهمنی — Fri, 20 Jun 2014 01:28:00 GMT

لذت مرگ نگاهي ست به پايين کردن

بين روح و بدن ات فاصله تعيين کردن

نقشه مي ريخت مرا از تو جدا سازد «شک»

نتوانست، بنا کرد يه توهين کردن

زير بار غم تو داشت کسي له مي شد

عشق بين همه برخاست به تحسين کردن

آن قدر اشک به مظلوميتم ريخته ام

که نمانده است توانايي نفرين کردن

«باوفا» خواندمت از عمد که تغيير کني

گاه در عشق نياز است به تلقين کردن

«زندگي صحنه ي يکتاي هنرمندي ماست»

خط مزن نقش مرا موقع تمرين کردن!

وزش باد شديد است و نخم محکم نيست!

اشتباه است مرا دورتر از اين کردن

حد اعلايي و با حداقل ها همنشين

کاظم بهمنی — Fri, 06 Jun 2014 14:19:00 GMT

حد اعلايي و با حداقل ها همنشين

آه مرواريدِ اصلِ با بدل ها همنشين

از معمّا ماندن ات چندي ست لذت مي بري

اي سؤال مشکلِ با راه حل ها هم نشين

من به لطفِ دوستانت رفتم امّا سعي کن

بعدِ من کمتر شوي با اين دغل ها همنشين

دل به مفهوم سياهي کم کم عادت مي کند

چشم وقتي مي شود با مبتذل ها همنشين

گردن آويزي چنين را پاره کن، آزاد شو

آه مرواريدِ اصلِ با بدل ها همنشين

زمين شناس حقيري تو را رصد مي کرد

کاظم بهمنی — Thu, 29 May 2014 19:22:00 GMT

زمين شناس حقيري تو را رصد مي کرد

به تو ستاره ي خوبم نگاهِ بد مي کرد

کنارت اي گلِ زيبا، شکسته شد کمرم

کسي که محو تو مي شد مرا لگد مي کرد

تو ماه بودي و بوسيدن ات نمي داني...

چه ساده داشت مرا هم بلند قد مي کرد

بگو به ساحل چشم ات که من نرفته چطور

به سمت جاذبه اي تازه جذر و مد مي کرد؟!

چه ديده ها که دلت را به وعده خوش کردند

چه وعده ها که دل من نديده رد مي کرد

کنون کشيده کنار و نشسته در حجله

کسي که راه شمار را هميشه سد مي کرد

چون «عطارد» گردِ تو بيش از همه چرخيده ام

کاظم بهمنی — Thu, 29 May 2014 19:19:00 GMT

رفتنِ ما اتفاقِ ناگوارِ کوچکي ست

باز مي گرديم روزي، روزگار کوچکي ست

مي گذاري گاه دور از تو جهان را حس کنم

لطف يا قهر است اين؟! دورم حصار کوچکي ست

با مرور دوستي هايم به من اثبات شد

هر که جز تو دوستم شد، دوستدار کوچکي ست

در تو من دنبال چيزي ماوراي شهرتم

شاعرت بودن برايم افتخار کوچکي ست

من براي عشق مي ميرم، براي شعر نه!

دفتر شاعر براي او مزار کوچکي ست...

چون «عطارد» گردِ تو بيش از همه چرخيده ام

سوختم، شکر خدا عشق ات مدارِ کوچکي ست

بارها از پيش روي ات رد شدم صياد پير

مي پسنديدي نمي گفتي شکار کوچکي ست

بعد ساعت ها نگاه و ذوق و ترس و شرم و شک

انتظار يک تبسم، انتظار کوچکي ست!

با دعا شايد به دست آوردم ات؛ چون با دعا

دست کاري کردن تقدير کار کوچکي ست

درخواست مي کنم نروي، التماس نه

کاظم بهمنی — Thu, 29 May 2014 19:16:00 GMT

شرمي ست در نگاه من؛ اما هراس نه

کم صحبتم ميان شما، کم حواس نه

چيزي شنيده ام که مهم نيست رفتن ات!

درخواست مي کنم نروي، التماس نه

از بي ستارگي ست دلم آسماني است

من «عابري» فلک زده ام، آس و پاس نه

من مي روم، تو باز مي آيي، مسير ما

با هم موازي است وليکن مماس نه

پيچيده روزگارِ تو،از دور واضح است

از عشق خسته مي شوي اما خلاص نه

من برای عشق می میرم، برای شعر نه!

کاظم بهمنی — Tue, 20 May 2014 02:16:00 GMT

رفتن ما اتفاق ناگوار کوچکی ست
بازمی گردیم روزی، روزگار کوچکی ست

می گذاری گاه دور از تو جهان را حس کنم
لطف یا قهر است این؟! دورم حصار کوچکی ست

با مرور دوستی هایم به من اثبات شد
هر که جز تو دوستم شد، دوستدار کوچکی ست

در تو من دنبال چیزی ماورای شهرتم
شاعرت بودن برایم افتخار کوچکی ست

من برای عشق می میرم، برای شعر نه!
دفتر شاعر برای او مزار کوچکی ست...

چون "عطارد" گرد تو بیش از همه چرخیده ام
سوختم، شکر خدا عشقت مدار کوچکی ست

بارها از پیش رویت رد شدم صیاد پیر
می پسندیدی نمی گفتی شکار کوچکی ست

بعد ساعت ها نگاه و ذوق و ترس و شرم و شک
انتظار یک تبسم، انتظار کوچکی ست

با دعا شاید به دست آوردمت؛ چون با دعا
دستکاری کردن تقدیر کار کوچکی ست

از کنارت رد شدم آرام ، گفتی: مستقیم!

کاظم بهمنی — Sat, 01 Feb 2014 12:15:00 GMT

پشت رُل ساعت حدوداً پنج شاید پنج و نیم
داشتم یک عصر برمی گشتم از عبدالعظیم

ازهمان بن بست باران خورده پیچیدم به چپ
از کنارت رد شدم آرام ، گفتی: مستقیم!

زل زدی در آینه اما مرا نشناختی
این منم که روزگارم کرده با پیری گریم

رادیو را باز کردم تا سکوتم نشکند
رادیو روشن شد و شد بیشتر وضعم وخیم

بخت بد برنامه موضوعش تغزل بود وعشق
گفت مجری بعد" بسم الله الرحمن الرحیم" :

یک غزل می خوانم از یک شاعر خوب وجوان
خواند تا این بیت که من گفته بودم آن قدیم:

"سعی من در سربه زیری بی گمان بی فایده ست
تا تو بوی زلفها را می فرستی با نسیم"

شیشه را پایین کشیدی رند بودی از نخست
زیر لب گفتی خوشم می آید از شعر فخیم

موج را تغییر دادم این میان گفتی به طنز:
"با تشکر از شما راننده ی خوب و فهیم"

گفتم آخر شعر تلخی بود ،با یک پوزخند
گفتی اصلا شعر می فهمید!؟ گفتم: بگذریم

ریشه ام جامانده در باغی که صدها سرو داشت...

کاظم بهمنی — Fri, 05 Jul 2013 21:20:00 GMT

تیر برقی «چوبیم» در انتهای روستا
بی فروغم کرده سنگ بچه های روستا

ریشه ام جامانده در باغی که صدها سرو داشت
کوچ کردم از وطن، تنها برای روستا

آمدم خوش خط شود تکلیف شبها، آمدم
نور یک فانوس باشم پیش پای روستا

یاد دارم در زمین وقتی مرا می کاشتند
پیکرم را بوسه می زد کدخدای روستا

حال اما خود شنیدم از کلاغی روی سیم
قدر یک ارزن نمی ارزم برای روستا

کاش یک تابوت بودم کاش آن نجار پیر
راهیم می کرد قبرستان به جای روستا

قحطی هیزم اهالی را به فکر انداخته است
بد نگاهم می کند دیزی سرای روستا

من که خواهم سوخت حرفی نیست اما کدخدا
تیر سیمانی نخواهد شد عصای روستا

تو خودت تشنه ای و می دانی حال عشاق تشنه کامت را

کاظم بهمنی — Thu, 15 Nov 2012 07:20:00 GMT

آن زمان که برای بردن من می شکافی صف قیامت را
اهل محشر به غبطه می گویند خوش به حالت نوشته نامت را

رو به سویم می آیی و آرام می شود کم خروش و همهمه ها
چشم می بندم و قدم به قدم می شمارم صدای گامت را

می گذاری به روی شانه ی من ناگهان دست مهربانت را
مانده ام آن زمان چگونه دهم پاسخ اولین سلامت را

چارچوب تصورم اینهاست: این که قید مرا نخواهی زد
حدسم از عاقبت توهم نیست تجربه کرده ام مرامت را

زیر هر آفتاب سوزان نه؛ زیر طوبای تو دلم گرم است
نکند کم کنی ز روی سرم سایه ی لطف مستدامت را

پیش تر وام عشق دادی تا بخرم آبرو برای خودم
ناله سر می دهم مگر با اشک بدهم قسط های وامت را

روزگارم اگر چه تفدیده ست به سراب تو هم یقین دارم
تو خودت تشنه ای و می دانی حال عشاق تشنه کامت را

روی نیزه دوباره می گذرد خاطرات از مقابل چشمت
دود این خیمه ها می اندازد یاد دیوار و در مشامت را...

ادعایی نمی کنم اما فکر تنهایی ات مرا هم کشت
به خدا من می آمدم سویت می شنیدم اگر پیامت را